NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
WIEŻA MOOJIN
ODCINEK 3
PREZES MOO-IL PARK
Gun-woo Park. Szef zespołu zarządzania kryzysowego Grupy Moojin.
Jedyny syn prezesa Moo-il Parka.
W pojedynkę walczy o zwolnienie ojca z aresztu.
Moo-il Park. Prezes Grupy Moojin.
Zaczynał w przemyśle ciężkim, w branży budowlanej, chemicznej i stalowej.
Teraz stoi na czele wielkiego syndykatu obejmującego telekomunikację,
elektronikę oraz dystrybucję.
Obecnie przebywa w areszcie, oskarżony o korupcję i malwersacje.
Prawdopodobnie wkrótce otrzyma wyrok więzienia.
Dlaczego przerwałaś?
Jeszcze się wszystkiego nie nauczyłaś?
Moo-sam Park, dyrektor Moojin Produce. Najmłodszy brat Moo-il Parka.
Stara się przejąć kontrolę nad Grupą. Mam rację?
Mam tu listę 270 ważnych osób.
Nauczyłam się ich twarzy, funkcji i cech szczególnych.
Teraz Grupa Myungsan.
Kiedy zacznę pracować?
Jestem tu od tygodnia i tylko uczę się wszystkiego na pamięć.
Prawie nie widuję pani Seo.
Kiedy zacznę prawdziwą pracę?
To jest twoja praca.
Kiedy uporasz się z przedsiębiorcami, przejdziemy do polityków.
Kiedy nauczysz się i tego,
przejdziemy do bliskich współpracowników osób, które już zapamiętałaś.
Ja oszaleję.
Czternaście dni.
Słucham?
To rekord pani Seo.
W zeszłym roku robiła dokładnie to samo.
Nauczyła się tego wszystkiego w dwa tygodnie?
A uczyła się tylko nocą. W dzień pracowała.
Jeśli twojej idolce się udało, też weź się w garść.
Ale dlaczego na liście nie ma pani Seo?
To ona mnie najbardziej ciekawi.
Nie opowiedziałabym ci o niej, choćbym chciała.
Pracuję dla niej ponad 20 lat,
a nadal nie wiem, jaką jest osobą.
Teraz.
Co niby zrobiłam nie tak?
Tylko ciężko pracowałam na utrzymanie.
Dlaczego mam znosić zniewagi takich kanalii?
- Czy to grzech być biednym? - To grzech być biednym.
Możesz się tłumaczyć, jak chcesz. Tylko ty dasz się nabrać.
Świat nie.
Czy naprawdę może pani sprawić...
że będę jak pani?
Teraz.
Wkrótce odbywa się spotkanie dyrektorów firm Grupy Moojin.
Jeśli nic się nie zmieni, Gun-woo Park poniesie porażkę.
Chce wycofać się z Dubaju.
Niech przegra.
Kiedy prezes dostanie wyrok więzienia,
i tak właścicielem Grupy zostanie Moo-sam Park.
Nie sposób zgadnąć, kiedy ten szczur postanowi zdradzić.
Dzięki temu łatwiej go kontrolować.
Dlatego trzymam go blisko siebie.
A więc...
pozwoli pani po prostu wyrzucić Gun-woo Parka?
Dobrze go znam.
To człowiek z zasadami. Nie zechce się dogadać, szukać kompromisu.
Najlepiej, żeby już teraz się go pozbyli.
Najlepiej dla niego
i dla mojej firmy.
PIENIĄDZE, WŁADZA
KONSZACHTY POLITYKÓW I KORPORACJI
PODZIEMIE GOSPODARCZE
GRUPA MOOJIN
Nieźle.
Mój stryj nie próżnował.
Kiedy on zjednał sobie tylu ludzi?
Wczoraj członkowie zarządu
spotkali się z prezesem.
Słyszałem.
Zarząd próbuje urobić ojca,
a stryj postawi kropkę nad i, kiedy dyrektorzy podejmą decyzję.
„Moo-il,
nawet dyrektorzy firm się zgadzają.
Nie możemy dłużej pozwalać, żeby Gun-woo robił, co mu się podoba".
Proszę pana,
to nie czas na żarty.
Mogą sobie myśleć, że jestem „niekompetentny".
Ale nie okażę się złym synem.
JONG-GYU NAM
Dawno pana nie słyszałem.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Proszę przyjechać do Seongbuk.
Pan Jang zaprasza na herbatę.
Wiem, że jest pan zajęty,
ale pan Jang chce panu powiedzieć coś, co panu pomoże.
Dobrze.
Zjawi się dziś po południu.
WSPÓŁPRACA KOREA-JAPONIA IGRZYSKA OLIMPIJSKIE, SEUL 1988
A co z tymi gnidami?
Jeszcze się
z nimi nie widziałam.
Odpuść.
Nie równasz...
się z nimi.
Wzywała nas pani?
Prawie zapomniałam, jak pani wygląda.
- Gotowe? - Właśnie miałem wyjeżdżać.
- Weź ze sobą Se-jin. - Słucham?
Ale ona jeszcze nic nie wie, proszę pani.
O co chodzi?
Czy nie pojedziesz, jeśli się dowiesz?
Słyszałam, że prędko ci do prawdziwej pracy.
Zrobię wszystko, żeby sprostać pani oczekiwaniom.
Oczekiwaniom?
Panie Jo, my też powinniśmy wyjeżdżać.
Są trzy zasady.
Po pierwsze, rób wszystko, co każe pani Seo.
Po drugie, nie rób nic, czego nie każe pani Seo.
- Po trzecie... - Nie zadawaj
żadnych pytań.
Pani Kim już mi mówiła.
Więc się do tego stosuj.
Nie denerwuj mnie pytaniami.
Czemu traktujesz mnie z góry?
Jesteśmy w podobnym wieku.
Rety.
KLUB DELFIN
Wygląda uroczo i niewinnie.
Po co tu jesteśmy?
Zaczekaj w samochodzie.
Dobra.
Nie przejmuj się mną. Nie będę pytała, co to.
Zdrętwiałam po całym dniu siedzenia w ciężarówce.
Cheongdam i Insa.
Zero spójności.
Dokąd teraz?
Na wyspę Jeju?
Co to jest?
Ej.
Cholera.
Jesteś niemożliwa.
Hej.
Kto ci pozwolił to otworzyć? A jeśli ktoś patrzył?
Ile tam jest pieniędzy?
Nie wiem. Może sama sobie odpowiesz?
Rozdajesz pieniądze, jakbyś rozwoził mleko.
Jaki biznes
prowadzi pani Seo?
Słyszałem, że podkradasz mi klientów.
Przekupujesz ich gotówką?
Odnosi pan mylne wrażenie.
Nie podkradamy pańskich klientów.
Spłacamy tylko pańskie długi.
Nie łap mnie za słówka.
Wiedziałem o waszych ambicjach, odkąd tylko weszliście do konsorcjum.
Chcecie mnie podgryzać tak długo, aż wszystko będzie wasze, prawda?
- Mylę się? - Mój ojciec powiedział mi kiedyś,
że prezesa Eu-sung Sona
nazywano kiedyś „Tygrysem Osaki".
Powiedział, żeby nie robić sobie z pana wroga, a sojusznika.
Mieliśmy swoje nieporozumienia, ale jeszcze zostaniemy
dobrymi partnerami w biznesie.
Zasiądę na miejscu
pozostawionym przez pana Gi-tae Sona. Zostanę dyrektorem finansowym konsorcjum.
Uważaj, gdzie siadasz.
Wiesz w ogóle, czym się zajmuje dyrektor finansowy konsorcjum?
Oczywiście.
Wiem, że osoby na szczycie konsorcjum
załatwiają pewne sprawy po cichu.
Załatwiają sprawy
dla kogoś bardzo potężnego.
Komuś takiemu
przydałyby się moje usługi.
Władza i wpływowa pozycja.
Przyjechał.
Gdy dzień jest dobry do pisania, atrament także nie stawia oporu.
Dziś nie jest taki dzień.
Sprzątnij to.
Dawno się nie widzieliśmy.
Przepraszam, że nie odwiedziłem pana wcześniej.
Czy Moo-il ma się dobrze?
Tak jak zawsze.
Dla jego ciała więzienie nie jest żadnym wyzwaniem.
W czasie wojny w Wietnamie twój ojciec biegał po dżungli.
Nic nam wtedy nie było straszne, kierowała nami pasja.
Gun-woo.
Słucham pana.
Nie możesz pozwolić
odebrać sobie Grupy Moojin.
Obecny rząd zawziął się na twojego ojca,
więc nie ma dla niego szansy.
Ten uparty osioł
nie zgodzi się nawet na zwolnienie z powodu złego stanu zdrowia.
Najlepsze, na co możemy liczyć,
to przejęcie sterów Grupy Moojin przez ciebie.
Twój stryj się do tego nie nadaje.
Słyszałem, że Moo-sam przekonuje dyrektorów firm,
że należy cię wyrzucić.
Pomogę ci.
A więc...
ty też mi pomóż.
Widzi w panu wielki potencjał.
Wierzy, że nowa Korea
potrzebuje przywódców z młodszego pokolenia.
Po prostu nadal chce kierować zaprzęgiem.
Tak słyszałem.
Kiedy chcesz przyspieszyć i przejechać przez zamieć,
musisz pozbyć się starego psa w zaprzęgu.
Poza tym młody pies, taki jak ja, lepiej znosi bat.
Jeśli na starość opęta człowieka chciwość, potrafi ona zamroczyć wzrok.
Proszę być dla niego dobrym przewodnikiem,
żeby nie zgubił drogi.
Oto podarunek od pana Janga.
W pańskiej sytuacji
będzie użyteczną bronią.
Mój ojciec
całe życie ciągnął zaprzęg pana Janga.
Nie interesuje mnie jego miejsce,
proszę znaleźć sobie innego psa.
Zgodnie z przewidywaniami,
nie przynosi pan dobrych wieści.
To prawda.
Jest uparty, zupełnie jak jego ojciec.
Jeśli uda mi się zapanować nad kimś takim,
przez długie lata będzie dla mnie przydatny.
Zajmę się tym zgodnie z planem.
Co ty tu robisz?
Jak śmiesz się tutaj pokazywać?
Ma pani tupet, pani Seo.
Praktycznie rzecz biorąc, Chunha Financing to pani bezpośredni rywal.
Wcześnie pan przyszedł.
Powiedziałam już prezesowi to, co chciałam.
Słucham? To znaczy co?
Wybaczą panowie.
Hej, Yi-kyung.
Yi-kyung Seo!
Tae-joon Jang. Moo-il Park.
Prawie jestem u celu.
Nie martwcie się o mnie.
Niedługo będziecie mieli
wiele innych zmartwień.
Jestem gotów.
Jest tak, jak pan mówił.
Są przed biurem Barun Securities.
Nie. W ciężarówce siedzi tylko jakaś dziewczyna.
Przywieźcie całą ciężarówkę.
Odpłacę tej zarozumiałej smarkuli Yi-kyung
pięknym za nadobne.
Tak jest.
Hej, otwieraj drzwi!
Pożałujesz, jeśli nie otworzysz.
Otwieraj.
Otwieraj!
- Dawaj. - Tak jest.
Otwieraj!
Już, otwieraj!
- Powiedziałem, otwieraj. - Hej!
- Otwieraj. - No już, otwieraj drzwi.
- Otwieraj drzwi. Życie ci niemiłe? - Otwieraj.
Cholera.
Proszę pani, to ja.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
- Chcą ukraść samochód. - Gdzie jest Tak?
Poszedł dostarczyć...
Pieprzyć to.
Halo?
Se-jin!
- Co się stało? - Proszę dzwonić do Taka.
Gi-tae bawi się w jakieś gierki.
Wysiadaj.
Wysiadaj!
- Wysiadaj! - Wyłaź!
Cholera!
Nie ma jej.
Poszukam jej.
Jeśli nie umiesz obsługiwać ręcznej skrzyni biegów, to lepiej wysiądź.
Zepsujesz samochód.
No już, wysiadaj.
Hej.
- Cholera. - Idziesz do szefa.
Chodźmy już, dobra?
Hej, dokąd jedziesz? Zatrzymaj się.
Cholera. Jedziemy za nią.
Czekaj na nas.
Jedziesz na zakupy czy co?
No zatrzymaj się.
Zabiorę cię w fajne miejsce.
No już, ślicznotko. Zatrzymaj się.
Stój.
Przepraszam, dlaczego blokuje pani drogę?
Proszę wysiąść.
Spadamy.
Co to za ciężarówka?
POLICJA
Nie ma żadnego logo.
Ojejku.
Szczerze mówiąc, ja naprawdę muszę iść.
- Słucham? - Gdzie jest łazienka?
- Nie znam okolicy. - Ale...
No gdzie?
Usiądź.
Przepraszam.
Nie powinnam była otwierać z ciekawości ciężarówki
i powinnam była w niej zostać,
tak jak mi kazano.
Siadaj.
Nie każ mi powtarzać.
Sama przyznajesz się do błędu, więc miejmy to już za sobą.
Oto twój bonus do umowy,
chciałam ci go dać, kiedy formalnie będziesz tu pracować.
Teraz będzie to twoja odprawa.
Ale nie mogłam
pozwolić im zabrać ciężarówki z taką fortuną.
Nie kazałam ci chronić jej za cenę życia.
- Proszę pani. - W pracy dla mnie
w każdej chwili może zdarzyć się coś równie
albo jeszcze bardziej niebezpiecznego.
Tym razem ci się poszczęściło,
ale co będzie następnym?
Żadne szczęście. Dałam z siebie wszystko...
Wszystko?
Niby kto tak twierdzi?
Biznes jest jak wielka maszyneria.
Każdy trybik musi poruszać się
dokładnie tak, jak zaplanowałam.
Jeśli masz robić to, na co masz ochotę,
to cię nie potrzebuję.
Myślałam, co pani by zrobiła.
Nie wiem, do czego potrzebne są pani te pieniądze,
ale pieniądze są bardzo ważne.
Niezależnie od niebezpieczeństwa, pani nigdy nie oddałaby swojej własności.
Dlatego byłam tak zdeterminowana,
żeby nie stracić pieniędzy.
Kuszenie losu dla jakichś drobnych.
Tego cię nauczył ojciec?
Bynajmniej.
Są warte więcej niż moje życie.
Bóg, którego widać.
Tym są pieniądze.
Każda moneta to bóg i życie.
Nie pieniądze straciłaś na ulicy.
Tylko głowę.
Nawet w groszu jest bóg.
Czasem duża suma pieniędzy
nie jest warta więcej niż świstek papieru.
Lecz można też ryzykować życiem dla monety.
Sama decydujesz, ile pieniądze są warte.
To jest...
Jedyny jen, którego nie mogę stracić.
Cenię go ponad życie.
Niech to będzie bonus do umowy.
Dziękuję.
Ale mam dla ciebie zadanie domowe.
Nie wydaj tych pieniędzy na czynsz.
- Słucham? - Nie wpłacaj ich
do banku ani nie kupuj akcji.
Wydaj je na coś, co wyda ci się najbardziej bezużyteczne.
Nie zostawiaj ani centa. Wydaj wszystko.
- Ale proszę pani... - Chcesz poznać wartość pieniędzy?
Takie masz zadanie.
Nie wydaj tych pieniędzy na czynsz.
Gun-woo Park.
Szef zespołu zarządzania kryzysowego Grupy Moojin.
Proszę już lepiej iść.
Gun-woo,
ta szansa spadła panu z nieba.
To prawda. Właśnie dlatego przychodzimy w środku nocy.
Wiem.
Czy pański syn się w tym roku nie żeni?
Powinien pan przygotowywać ślub,
a nie przychodzić do mnie o tej porze.
To pozwoli wyeliminować Moo-sama.
Macie te informacje od dyrektora Fundacji Baeksong Jong-gyu Nama!
Mówicie, że wspieracie mnie...
ze względu na mojego ojca.
Jak mogą panowie nakłaniać mnie do wypicia trucizny?
Może niech pan najpierw zajrzy do dokumentów i...
Nie muszę na to patrzeć.
To mimo wszystko wciąż mój stryj.
Nie będę obrzucał błotem
własnej rodziny.
GRUPA MOOJIN
UBEZPIECZENIA PAPIERY WARTOŚCIOWE
Nie wpłacaj ich do banku ani nie kupuj akcji.
Wydaj je na coś, co wyda ci się najbardziej bezużyteczne.
Nie zostawiaj ani centa. Wydaj wszystko.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Rozumiem, o co pani chodziło.
Chciała mnie pani sprawdzić.
Chciała pani nauczyć mnie,
jak cenne są pieniądze i że nie można ich marnować.
Dlatego dała mi pani to zadanie.
I dlatego pokazała mi pani swoją monetę.
Po drodze widziałam staruszka zbierającego makulaturę.
Pracuje cały dzień i zarabia ledwie dziesięć tysięcy wonów.
A ja mam w torbie tak wielką sumę.
Zaczęłam myśleć o prawdziwej wartości pieniądza...
O czym ty pleciesz?
- Słucham? - Dostałaś zadanie z matematyki,
a ty piszesz rozprawkę.
Chcesz wydać książkę?
Ja tylko...
Nie zrozumiałam, dlaczego kazała pani wydać pieniądze na głupoty.
Weź to i chodź za mną.
Mylisz, że to dużo pieniędzy?
Ona wydaje tyle przez pół dnia na zakupach.
Popatrz na te samochody.
Za taką sumę ledwie wymieni się w nich oponę.
To ciągle te same pieniądze. Jaka jest różnica?
Jaka?
Oni są bogaci.
Operują innymi sumami.
Błąd.
Różnica tkwi w tym, czy jest się tchórzem.
Oto cała różnica.
Nie chcesz zmarnować tych pieniędzy,
bo wiesz, że wtedy nie będziesz ich już miała.
Boisz się wydawać pieniądze.
To w tobie głęboko zakorzenione.
Czujesz się bezpieczna, mając pieniądze,
i niepewna, kiedy je wydajesz.
To postawa biedaka.
Tak, ale nie mogę pozwolić sobie na taką rozrzutność jak bogacze.
Myślałam, że chcesz być jak ja.
Że zazdrościsz takim ludziom.
Jeśli naprawdę jesteś ambitna,
nie bój się pieniędzy.
Jeśli przeraża cię twoja własna broń,
nigdy nie wygrasz walki.
Co ty tu robisz?
Śledzisz mnie?
Wypisali cię już ze szpitala?
Pewnie wyrzucili cię za symulowanie urazu.
To markowy sklep.
Idź na bazar po swoje podróbki.
A więc o to chodzi.
Przyszłaś nosić torby swojej pani?
Chodź. Tam jest cudeńko, które sobie upatrzyłam.
Wezmę to.
I to.
Hej, co robisz?
Ja? Odrabiam pracę domową.
Co?
Chwileczkę.
Proszę.
Powiedziałam, weź to.
To na rachunek za szpital i jeszcze trochę za kłopot.
Zrobiłam, jak pani kazała.
Wydałam kupę pieniędzy na coś najbardziej bezużytecznego na świecie.
Brawo.
Dobry początek.
Kiedy wrócę do domu z tym wszystkim,
ciocia dostanie zawału.
Jak się czujesz?
Nie jestem pewna.
W dwie godziny wydałam tyle,
ile zarabiałam w dwa lata. Jestem trochę skołowana.
Ale nie boję się tak jak wcześniej.
Warto było odrobić zadanie.
Zapamiętaj to uczucie.
Nawet jeśli się do niego przyzwyczaisz, nie zapomnij go.
Zostało mi jeszcze trochę pieniędzy.
To jeszcze większe marnotrawstwo niż rachunek Ma-ri ze szpitala.
Pani nie zależy na takich upominkach.
Dlatego go pani daję.
Dobrze.
Przyda mi się coś na nadgarstek.
Musisz dokończyć pracę domową.
Słucham?
Ile dziś wydałaś?
Chwileczkę.
Kiedy za to zapłacę, nie zostanie już prawie nic.
Napełnij kopertę z powrotem.
Kradnij, pożyczaj, zabieraj.
Sposób mnie nie obchodzi.
Tydzień powinien ci wystarczyć.
Proszę pani.
Mówi Yi-kyung Seo.
Gdzie pani jest?
Musimy się natychmiast spotkać.
Dopiero co ją kupiłam. Dlaczego nie mogę jej zwrócić?
Nie podmieniłam jej. Proszę zobaczyć.
Właśnie tę kupiłam.
Niektórzy biorą torebkę na przyjęcie
i potem próbują ją zwrócić.
Przykro mi.
Po zdjęciu z wystawy i włożeniu do pudełka buty stają się używane.
Przykro mi, proszę pani.
SKUP I SPRZEDAŻ UŻYWANYCH MARKOWYCH PRODUKTÓW
Jest pan pewien?
Myśli pani,
że przyszedłem tu dowcipkować?
Oczywiście, że jestem pewien.
Mam w Grupie
wielu szpiegów.
Zespół zarządzania kryzysowego ma w rękach prawdziwą bombę.
Skąd mógłby pochodzić tak istotny dokument?
Czy ktoś spoza Grupy ma na pana haka?
- Przychodzi panu ktoś na myśl? - Nie wiem.
To nieważne. Dyrektorzy głosują za dwa dni.
- Musimy coś zrobić wcześniej. - Spokojnie.
Wkrótce zostanie pan właścicielem Grupy Moojin.
Nie powinien pan zawracać sobie tym głowy.
Jeśli to wycieknie, nie tylko ja jestem skończony.
Dla pani to też koniec!
Kiedy pojawia się problem,
sojusznicy powinni go przedyskutować,
a nie sobie grozić.
Gun-woo jest dla mnie solą w oku.
Powinienem się go pozbyć.
Znajdę sposób, żeby się go pozbyć.
Czy mogę pani zaufać?
Powinien pan.
W obecnej sytuacji
to pana jedyny wybór.
Czy minęło zbyt wiele czasu?
To nie brzmi tak, jak powinno.
Twoja moneta i moja piosenka.
Brzmi dobrze, co?
Będę ćwiczył i niedługo ci zagram.
Więc na razie pożyczę monetę.
Wyjedź ze mną, Yi-kyung.
Gdziekolwiek. Gdzieś, gdzie nikt nas nie znajdzie.
Ucieknijmy razem.
Wyrażę się jasno.
Jesteśmy kwita w sprawie twojej ciężarówki.
Ale jeżeli mój ojciec się o tym dowie,
Yi-kyung mi za to zapłaci.
Moja szefowa ma nadzieję na przyjacielskie stosunki także z panem.
Nie chrzań mi tu.
Słyszałem, że chce zostać dyrektorem finansowym konsorcjum.
Czy nie dlatego się mnie pozbyła?
Nie mamy wiele czasu.
Musicie być dobrze przygotowani.
Naprawdę chce pani zrealizować ten plan?
Nie pojmuję.
Rozumiem cel.
Ale ofiarą jest Gun-woo Park.
Poczekam na zewnątrz.
Gun-woo Park będzie skończony.
Naprawdę chce się pani do tego posunąć?
Nasz związek?
On jest przeszkodą na mojej drodze.
Takiego związku
nie potrzebuję.
Najlepiej zerwać wszystkie więzi i pozbyć się przeszkód.
Za grosz dyscypliny.
Co ze spotkaniem?
Pożycz mi pieniądze.
Dziesięć milionów...
Nie, możesz mi pożyczyć 20 milionów won?
Mam odrobić za ciebie pracę domową?
Może obrabujesz bank?
Byłam wcześniej tak wkurzona, że nawet to rozważałam.
Od ośmiu lat jestem ich klientką,
jak mogli nie udzielić mi pożyczki na pięć milionów wonów?
Banki dają pieniądze bogatym,
biednym nic nie dają.
Nie wiedziałaś?
Wiedziałam, ale to nie to samo co tego doświadczyć.
Wszystkiego już się nauczyłaś?
- Co? - Wiesz, kim jest Gun-woo Park?
Jedyny syn prezesa Grupy Moojin. Szef zespołu zarządzania kryzysowego.
A co ważniejsze, jest w moim typie.
- Słucham? - Dlaczego pytasz?
Cóż...
Myślę, że coś go łączy z panią Seo.
Co masz na myśli?
Coś zdecydowanie między nimi jest.
Se-jin, jeśli tu jesteś, podejdź na górę.
Już idę!
Wołała mnie pani?
Jak idzie praca domowa?
Zastrzelę się.
Za markowe produkty dostaniesz co najwyżej połowę ceny.
Nie możesz dostać pożyczki bez zabezpieczenia. Mam rację?
A więc pani wie.
Dlaczego zadała mi pani tak trudną pracę domową?
Moje męczarnie sprawiają pani przyjemność?
Głowa do góry.
Pod nogami
- nie znajdziesz rozwiązania. - Słucham?
Jeśli potrzebujesz pieniędzy, idź do kogoś z pieniędzmi.
Listę takich właśnie ludzi wbijałaś sobie do głowy.
Ogłoszenia o ślubach, nekrologi, zmiany pracy.
Wykorzystaj ludzi, na których temat posiadasz informacje.
Ubierz się elegancko.
Musimy gdzieś pojechać.
MINISTERSTWO STRATEGII I FINANSÓW
GRUPA MOOJIN
Widzisz kobietę w błękitnej garsonce?
Wygląda jak żona ministra strategii i finansów.
Jej rodzice posiadają ogromny majątek ziemski.
- Po jej lewej. - Radna In-sook Kang.
To jej trzecia kadencja.
Mam rację?
Jej córka jest wziętym prawnikiem.
Nonszalancko włącz się do ich rozmowy.
W nich znajdziesz ratunek
i pieniądze.
Upewnij się zwłaszcza, że radna Kang zapamięta twoją twarz.
Chce pani wejść do polityki?
Bardziej potrzebuję jej córki.
Jeszcze może mi się przydać.
Za kogo mam się podać?
Wszystko muszę robić za ciebie?
Nie. Poradzę sobie.
Przepraszam.
Dzień dobry, pani radna.
Nie chcę przeszkadzać, ale jestem pani fanką.
Jestem również prawnikiem.
Przyjechał Gun-woo Park.
Brakuje mu stylu.
- Ach, naprawdę? - Tak, a my...
Gun-woo Park. Szef zespołu zarządzania kryzysowego Grupy Moojin.
Jedyny syn prezesa Moo-il Parka.
Gratulacje.
Musi pan być podenerwowany.
Dzień dobry.
Dzień dobry panu.
Przestań chodzić na cudze wesela
i sam znajdź sobie żonę.
Przyszedłem pooglądać przyjaciółki panny młodej.
Czyżby?
A nie po to, żeby błagać dyrektorów o głosy?
Mogę upiec dwie pieczenie na jednym ogniu.
Chodź ze mną.
Słyszałem, że próbujesz mnie wrobić jakimiś sfabrykowanymi papierami.
Bratanek nie powinien oczerniać własnego stryja.
Wiem, że jesteś zdesperowany, ale oszustwo to nie w twoim stylu.
Pomyśl, jak rozczarowany byłby twój ojciec, gdyby się dowiedział.
Proszę się nie martwić.
Nie będę podkopywał firmy tak jak stryj.
To ty niszczysz firmę.
Wycofać się z Dubaju?
Dlaczego naciskasz na coś tak absurdalnego?
To wesoła okazja. Postarajmy się być pozytywni.
Koniec końców,
to, co spotkało twojego drugiego stryja, to wina twego ojca.
Twój ojciec kazał mu jechać na Bliski Wschód wbrew jego woli,
przez niego zaharował się na śmierć.
Zastanów się tylko.
Dość już tego.
Moo-yi przelewa łzy w grobie.
Smuci się już, bo zginął na obczyźnie z powodu Moo-ila.
A teraz jego bratanek próbuje wycofać stamtąd firmę.
Powiedziałem, dość!
To wesoła okazja.
Nie powinieneś podnosić głosu na cudzym weselu.
Przepraszam.
Przepraszam, czy mogę spytać o drogę?
Oczywiście. Dokąd pan idzie?
Próbuję dostać się do Grand Hall.
To w tę stronę.
Proszę pani.
Ty...
Hej!
Wszystko w porządku?
Nic pani nie jest?
- Czy nic się nie stało? - Słucham?
Ten mężczyzna...
- Właśnie widziałam... - Zamilcz.
Idź do wejścia głównego. Teraz.
Słucham?
Żadnych pytań. Z nikim nie rozmawiaj.
- Ale... - Masz trzy minuty.
Co się stało? Może mogę pomóc?
Nie.
Wszystko w porządku. Dziękuję.
Może powinniśmy zadzwonić na policję?
Dobrze pamiętam tę twarz.
To ten Tajwańczyk, który mnie porwał.
Możesz się mylić.
To dlaczego uciekł, kiedy mnie zobaczył?
To on, jestem pewna.
Dlaczego szłaś za Gun-woo Parkiem?
Co?
Dlatego.
Znalazłam jego spinkę do mankietu.
Szłaś tylko po to, żeby mu ją oddać?
Oczywiście, że nie. Miałam też inny cel.
Mówiła pani,
że powinnam zjednywać sobie bogaczy.
On dziedziczy Grupę Moojin i nie ma dziewczyny.
Spinka miała być pretekstem, żeby z nim porozmawiać.
Chyba śnisz, dziewczyno.
Dlaczego?
Lepiej znajdź sobie innego dziedzica fortuny.
On wkrótce...
będzie bezrobotny.
O co chodzi?
- Panie Lee! - Tak?
Nic panu nie jest?
Mam nadzieję, że jego życie nie jest zagrożone.
- Mój boże. - Jest lekarz.
Co z nim?
Na szczęście rana jest tylko powierzchowna.
- Co za ulga. - Co za ulga.
Nie wdało się zakażenie. Potrzebuje tylko paru dni odpoczynku.
- Paru dni? - Tak.
- Dzięki bogu. - Dziękuję.
- To... - Kto mógł zrobić coś takiego?
Mój boże.
Zapłaciliśmy i wsadziliśmy go do samolotu, wyleciał z kraju.
Co ze zdjęciami?
Pani Kim anonimowo wysłała je dyrektorom firm.
Pan Park zdobędzie nagranie z kamer ochrony.
Dobra robota.
Powiedziałem, dość!
Myślę, że coś go łączy z panią Seo.
Ty...
Hej!
- Właśnie widziałam... - Zamilcz.
Idź do wejścia głównego. Teraz.
Słucham?
Widziałeś to?
Kiedy tylko przyszedłem do pracy.
A więc wszyscy dyrektorzy firm
także widzieli te straszne zdjęcia, tak?
Podobno ktoś wysłał je anonimowo,
a stryj udostępnił nagrania z kamer.
Słyszałem jednak,
że ten dzieciak, Moo-sam,
nie zgłosił zajścia na policję.
Powiedział, że informacja o zamachu bratanka na stryja
zaszkodziłaby wizerunkowi firmy.
Ojcze.
Mój boże.
Powiedziałem panu Yoonowi,
żeby przyszedł tu z szefem działu kadr i z dokumentami.
Muszę cię wyrzucić, zanim sytuacja jeszcze się pogorszy.
Nie mam wyboru.
Ojcze.
Stryj to wszystko zaaranżował.
Zrobił to, żeby pozbyć się mnie z Grupy.
Czyżbym nie wiedział o czymś,
o czym ty wiesz?
Gun-woo,
ze swoim stryjem nie wygrasz.
On dał się nawet dźgnąć,
żeby zostać prezesem.
Jest przerażający.
W tym świecie
zwyciężają niegodziwi i zdesperowani.
Nie zgadzam się.
Nie poddam się.
Stryj zapłaci
za swoją chciwość.
To nie jest dłoń
stworzona do walki.
Byłbyś szczęśliwy,
zostając gitarzystą, tak jak zawsze marzyłeś.
Przykro mi, Gun-woo.
Ojcze.
Prezes Moo-il Park wezwał asystenta i szefa działu kadr.
Myślę, że jeszcze dziś zostanie przeniesiony.
Chce zapanować nad sytuacją, zanim ta wymknie się spod kontroli.
Widocznie prezes Park
bardzo kocha swojego syna.
Gratulacje.
Gun-woo Park jest bezrobotny, zgodnie z pani planem.
Nie mnie należą się gratulacje.
Moo-sam Parka czeka miła niespodzianka, kiedy zostanie wypisany ze szpitala.
Wszyscy przyszliście przed czasem, ale chyba się nie spóźniłam?
Proszę pani,
muszę z panią porozmawiać.
Czy to pilne?
Dla mnie tak.
Całą noc się zastanawiałam
i myślę, że to nie był przypadek.
Ten Tajwańczyk na pewno coś zrobił.
To na pewno ma związek z Grupą Moojin albo z Gun-woo Parkiem
i jestem pewna, że to pani go zatrudniła.
Na pewno miała pani ku temu jakiś skomplikowany powód.
- Chciałabym wiedzieć... - Musisz się nudzić,
skoro bawisz się w detektywa.
- Słucham? - Kiedy odrobisz pracę domową?
Kazałam ci napełnić kopertę. Zapomniałaś?
Próbowałam, ale...
Po prostu wykonuj polecenia.
Nie wtykaj nosa w nie swoje sprawy.
Gdyby potrzebna była ci ta wiedza, powiedziałabym ci bez pytania.
Nie bawię się w detektywa.
Po prostu chcę się o pani więcej dowiedzieć.
Co pani myśli i dlaczego.
Muszę znać pani zamysł,
żeby pomóc pani w jego realizacji.
Tak jak pani mówiła,
wciąż jestem tanim lusterkiem,
ale chciałabym,
żeby choć w części
odbijało się we mnie
pani prawdziwe oblicze.
Uważaj.
Lustro może od tego pęknąć.
Nie lubię,
gdy moja własność pęka.
Nie chodzi o mnie.
Musisz uciec od tego bagna.
To syn Moo-ila?
Musimy położyć kres waśni
naszego pokolenia.
Co ona knuje?
To Gun-woo Parkowi zawdzięczam swoją pozycję.
Muszę odzyskać to, co stracił mój ojciec.
Odbiorę to tym, którzy go ograbili.
Proszę pozwolić mi nadal udawać miłego.
Niech mnie pani uczy i wykorzystuje.
Moje plany i cele są znacznie ważniejsze
od takich głupich wspomnień.
Pewnego dnia będziesz musiała podjąć decyzję.
Nie pamięta mnie pan?
Jestem Yi-kyung Seo z Galerii S.
Napisy: Juliusz Braun